HALLO HUIS

In de gedichten wil ik wonen
Waarvoor mijn stem de palen heit.
Elke verdieping een strofe
Iedere wand een klanktapijt.

Dan zal ik daarin binnendringen
Mij veilig wanend achter hun letterenwand.
In ruil zal ik ze af en toe op doen klinken
Hen zó troostend in hun staand verband

Maar lang mag mijn rust niet duren
Steeds meer licht valt door dak en muren
De lijm (het rijm) heeft losgelaten:

Een adem later sta ik in het volle licht
Denk koortsachtig na over een ander gedicht
Zoek de woorden, de nomaden.

Reactie van Lizan Freijsen die de 'Hallo Huis'-voorstelling op 27 juni 1983 bezocht

"Lieve Arnold, Het was fantastisch uitroepteken Hoofdletter. Een stuk met alle wegen open en veel invalshoeken. Ik weet niet of het nu een goed of slecht publiek was. Het zal het laatste wel zijn, want er werd niet 'hard' gelachen. Vooraan zaten twee kinderen die heel erg reageerden op wat er gebeurde. Toen Silvana met beplakte bril tussen de stoelen doorging klonk het "kan ze de stoel niet vinden?" En "waarom praat ze zo zachtjes?". Het zal wel niet helemaal overkomen maar tijdens het spelen was het erg lachwekkend. Ik heb er met plezier naar gekeken, herkende de mensen en de manier van spelen van de zomertheaterschool van vorig jaar, maar een lijn w.b. 'huis' kon ik er niet in ontdekken. [...] Kom je dan eindelijk eens een keer eten vraagteken, dan krijg jij je glas wijn met pommes parisiènnes met tournedos zonder sperciebonen. Je speelde jezelf, ja? Dag, Lizan."